Resimsel veya heykelsi bir kompozisyondaki denge izlenimi. Bunu başarmak için formlar genellikle bir eksen etrafında düzenlenir. Denge, hem formların düzenine (hayal edilen dayanak noktasından veya durma noktasından daha uzakta olan küçük bir form, aynı noktaya çok daha yakın olan büyük bir form için tamamen yeterli bir karşı ağırlık olabilir) hem de renge (koyu bir form daha ağır görünür) bağlıdır. aynı boyuttaki hafif bir formdan daha küçük görünmesine rağmen). Aynı zamanda çağrışımsal ve psikolojik faktörlere de bağlıdır: örneğin, eğer biçim soyut değilse ve izleyicinin gerçekte ağır olduğunu bildiği bir şeyi temsil ediyorsa, o zaman onu ağır olarak deneyimleyecektir. Benzer şekilde, eğer izleyicinin özellikle anlamlı olduğunu düşündüğü bir şeyi (örneğin bir yüz) temsil ediyorsa, kompozisyonun dengesini değerlendirirken ona otomatik olarak daha fazla önem ve dolayısıyla ağırlık verecektir.
---
The impression of equilibrium in a pictorial or sculptural composition. In order to achieve it, the forms are generally arranged about an axis. Balance depends both on the arrangement of forms (a small form which is further from the imagined fulcrum or point of rest may be a perfectly adequate counterweight to a large one which is much nearer the same point) and on colour (a dark form looks heavier than a light form of the same size, even though it will also loo]* smaller). It also depends on associative and psychological factors: for example, if the form is not abstract, but represents something the viewer knows to be heavy in reality, then he or she will experience it as heavy. Similarly, if it represents something the viewer thinks of as being particularly expressive - a face, for instance - he or she will automatically give it added importance, and therefore weight, when assessing the balance of the composition.
Yorumlar
Yorum Gönder